Leczenie kręgosłupa

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kręgosłup szyjny. Pokaż wszystkie posty

Z przeciążeniem mięśni szyi boryka się bardzo wiele osób i stanowi to w zasadzie najczęstszą przyczynę dolegliwości w obrębie kręgosłupa szyjnego. Z przeprowadzanych wstępnych wywiadów z pacjentem wynika, że w krótkim czasie poprzedzającym te dolegliwości, miało miejsce jakiegoś rodzaju przeciążenie. Bóle te mogły więc zostać wyzwolone przymusowym i długotrwałym ustawieniem głowy w nienaturalnej pozycji (głowa skierowana do przodu). Efektem czego było przedłużone napięcie mięśni np. po wielogodzinnej pracy przed ekranem monitora lub długim prowadzeniu samochodu. Dzisiejszym podejrzanym o wystąpienie tych bólów będzie dźwigacz łopatki. Jeżeli dźwigacz i górny mięsień czworoboczny staną się krótkie i napięte będzie to prowadzić do uczucia zwanego zesztywnieniem karku i znacząco przyczyniać się do bólu głowy.

Dźwigacz łopatki to mięsień, który wykazuje wyjątkowe tendencje do bycia adaptacyjnie spiętym i skróconym. Początek dźwigacza znajduje się przy górnych kręgach szyjnych, a dokładniej mocuje się od górnego kąta łopatki do wyrostków poprzecznych kręgosłupa szyjnego od C1 - C4. Mięsień ten jest nie tylko dźwigaczem łopatki, ale również obraca ją ku dołowi. Przy tym w przypadku działania jednostronnego dźwigacz odpowiedzialny jest za zginanie szyi do tylu i w bok, a przy działaniu obustronnym zgina ja do tyłu.

Leczenie tego typu przeciążeń w fazie ostrego bólu polega na unieruchomieniu szyi. Pokonanie kurczu mięśni umożliwia ostrzyknięcie punktów spustowych lidokainą, gorące okłady lub w miarę potrzeby leki przeciwbólowe bądź leki zwiotczające mięśnie. Ból szyi i karku mija zazwyczaj po kilkunastu godzinach w poważniejszych przypadkach najpóźniej po kilku dniach.

Z chwilą ustąpienia ostrych dolegliwości chory powinien rozpocząć ćwiczenia polegające na mobilizacji punktów spustowych dźwigacza łopatki i mięśnia czworobocznego, a następnie przystąpić do rozciągnięcia mięśnia i przywrócenia jego prawidłowej długości.

Do wykonania mobilizacji będzie nam potrzeba piłeczka do masaży typu lacrosse (może być podwójna). Ustawiając się tyłem do ściany, przykładamy piłeczkę w miejscu, w którym przebiega dźwigacz łopatki i napieramy plecami, szukając bolących miejsc, w ten sposób uciskamy lub rolujemy te miejsca przynajmniej przez 1-2 min. Dodatkowo rotujemy głowę w stronę przeciwną, co umożliwia nam jeszcze bardziej skuteczne rozciągnięcie mięśnia dźwigacza.

Ważne, by po mobilizacji przystąpić do rozciągania. Najlepiej będzie maksymalnie oddalić od siebie 2 przyczepy tego mięśnia poprzez ustawienie łopatki w depresji. Opuszczając maksymalnie bark, łapiemy dłonią za tył uda — szyje odginamy w bok i rotujemy w przeciwnym kierunku oraz lekko w przód, drugą dłoń kładziemy na głowie i pogłębiamy ostrożnie odgięcie szyi. Głęboko oddychając, staramy się maksymalnie rozluźnić. Ćwiczenie rozciągające powinno trwać przynajmniej 2 min.

Nawrotom dolegliwości związanym z dźwigaczem łopatki z całą pewnością zapobiegnie utrzymywanie prawidłowej postawy ciała, unikanie wykonywania czynności wymagających długotrwałego utrzymywania pozycji zgięcia lub przeprostu szyi.

Tak jak w przypadku wszystkich dolegliwości związanych z kręgosłupem do przeciążeń dochodzi z powodu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego i spowodowane jest to kilkoma czynnikami. O tym, że z wiekiem proces ten jest normalnym stanem rzeczy wie niemal każdy, warto jednak niestety zaznaczyć, że z różnych innych powodów objaw zwyrodnieniowy może pojawić się wcześniej niż nam się wydaje.

Trening – siłownia

Panuje obecnie wszechobecna moda na (mówiąc potocznie) „bycie FIT” - modne jest mieć piękne wysportowane ciało, ale dość często wiąże się to z wykonywaniem ćwiczeń pod dużym obciążeniem, zwłaszcza jeżeli jest to aktywność związana z siłownią. Nikt nie będzie zaskoczony jeśli napiszemy, że prym wiodą tutaj mężczyźni i dość często związane jest to z wykonywaniem ćwiczeń ze zbyt dużym ciężarem. Jest to wszelkiego typu wyciskanie za głowę sztangielek i sztangi siedząc czy stojąc. To z kolei uniemożliwia wykonanie ćwiczenia poprawnie technicznie, a taki stan rzeczy już jest prostą drogą do nadwyrężenia odcinka szyjnego kręgosłupa i innych postępujących dysfunkcji spowodowanych niewłaściwą postawą.

Coraz więcej mamy więc przypadków stosunkowo młodych mężczyzn z poważnie uszkodzonym odcinkiem szyjnym kręgosłupa. Znacznie zmniejszone przestrzenie między kręgowe, uszkodzenia samych kręgów, osteofity. Takie zmiany zwyrodnieniowe wywierają znaczący wpływ na splot nerwów wychodzących przez otwory międzykręgowe odcinka szyjnego kręgosłupa, co za tym idzie bardzo nieprzyjemne:

- promieniujące bóle karku,

- bóle głowy,

- bolesne drętwienia barku,

- drętwienia ramienia lub ręki.

Ulgę przynoszą środki przeciwbólowe ale tylko do czasu, aby zapobiec poważnemu uszkodzeniu kręgosłupa szyjnego, należy znacznie poprawić kulturę ćwiczenia. Zawczasu zainteresować się przygotowaniem własnego ciała do wzmożonego wysiłku i treningiem mobility pozwalającym rozluźnić napięte mięśnie - zwłaszcza mięśnie głębokie kręgosłupa.

Praca

Kolejnym czynnikiem może być praca biurowa lub ciężka praca fizyczna gdzie przepisy BHP niestety pozostają przepisami wyłącznie „na papierze”. Często powtarzające się czynności związane z noszeniem ciężkich elementów kończy poważnymi uszkodzeniami nie tylko kręgosłupa szyjnego. Na zmiany zwyrodnieniowe najbardziej narażone są kręgi szyjne 3, 4, 5 i 6. Praca przy biurku szkodzi najbardziej kręgowi 3 – spowodowane jest to siedzeniem z pochyloną głową. Siedzenie kilka godzin w jednej pozycji powoduje, że mięśnie karku mocno się naprężają, a to bardzo szkodzi naszym kręgom.

Aby zabezpieczyć się przed postępującym zwyrodnieniem kręgów szyjnych powinniśmy zacząć od wyboru odpowiedniego fotela, który powinien mieć regulowaną wysokość, boczne podpórki, czy możliwość ustawienia i zablokowania wybranego przez nas kąta wychylenia oparcia względem siedziska. Najlepiej by siedzisko przy tym nie uciskało naszych ud i kolan. Równie ważne jest właściwe ułożenie nóg tak by dotykały one podłogi, a palce stóp były lekko uniesione do góry. Pomocne w tym celu są tzw. podnóżki biurowe, które poprawiają w ten sposób krążenie krwi i odciążają dolny odcinek kręgosłupa.

Siedząc przy stole czy biurku, najważniejszym jest by nie pochylać się zbytnio do przodu i nie wyciągaj przed siebie głowy. Ekran monitora powinien być umieszczony na wprost, na wysokości oczu, by patrzeniem w inne kierunki nie obciążać mięśni szyi i ramion.

Sygnały alarmowe

Pierwsze stadium odczuwalne jest jako mała elastyczność szyi w następnej kolejności mogą pojawić się bóle mięśni w okolicy karku promieniujące z tyłu głowy, w tzw. części potylicznej. Dzieje się tak dlatego ponieważ spłaszczone przestrzenie międzykręgowe powodują coraz mocniejszy ucisk na nerwy i wszystkie inne objawy o których wspomnieliśmy na samym początku. Dyski mogą również naciskać na naczynia krwionośne i być przyczyną niedokrwienia mózgu.

Bolesne drętwienie ręki, palców rąk czy ramienia, które promieniuje aż do barku również może być skutkiem zmian zwyrodnieniowych w szyjnym odcinku kręgosłupa, głównie 7 kręgu. Jeżeli rwa ramienna będzie postępować dalej, można stracić pewność chwytu, a wykonywanie czynności przy pomocy precyzyjnych ruchów palcami może być znacznie utrudnione. Przyczyną jest ucisk, jaki zmiany zwyrodnieniowe wywierają na splot nerwów odpowiadających za sprawność rąk.

Według naszej opinii nie ma co czekać na pierwsze objawy i zawczasu zainteresować się rozluźnianiem spiętych mięśni. Można to robić za pomocą piłeczek do masażu głębokiego uciskając bolące miejsca (punkty spustowe) aż do całkowitego rozluźnienia. Jest to bardzo prosta i skuteczna metoda by niemal natychmiastowo odczuć poprawę z jej stosowania.

Równie dobrym wyborem będzie kupno poduszki ortopedyczno-korekcyjnej, która podtrzymuje szyję w trakcie snu. Tym sposobem odciążymy nieco nasz kręgosłup (poduszka odciąży kręgi szyjne, a mięśnie staną się rozluźnione) w czasie odpoczynku.

Discektomia to zabieg polegający na usunięciu chorego krążka międzykręgowego i zastąpieniu go implantem (stabilizatorem) odtwarzającym kształt i wysokość przestrzeni międzytrzonowej. Stabilizator ten pozwala zachować prawidłową biomechanika kręgosłupa, a jednocześnie pełni rolę odbarczenia struktur nerwowych z uzyskaniem usztywnienia kręgosłupa na operowanym poziomie.

Z jakiego powodu wykonywany jest zabieg discektomii szyjnej?

Bezpośrednią przyczyną jest przepuklina krążka międzykręgowego na odcinku kręgosłupa C1-C7. Standardowo dotyczy to grupy osób w wieku podeszłym, ale odnotowano przypadki przepukliny niemal w każdej grupie wiekowej. Osoby narażone na tego typu dolegliwości najczęściej zmuszone są do długotrwałej pracy w pozycji siedzącej, a w takiej pozycji jest najtrudniej zachować pozycję jak najmniej obciążającą kręgosłup. Taki stan rzeczy szybko doprowadza do spięcia mięśni, kompensacji, asymetrii i coraz szybciej postępującej choroby zwyrodnieniowej.

Do zabiegu discektomii szyjnej kieruje się pacjentów:

- U których zaobserwowano w badaniu rezonansem magnetycznym poważne zmiany mogące mieć wpływ na powstanie nieodwracalnych zmian rdzenia kręgowego wskutek jego ucisku. Z reguły takie osoby odczuwają zaburzenia czucia dotyku – niedowład ręki (problem z utrzymaniem różnych przedmiotów w ręku), drętwienia lub mrowienia.

- Jeżeli pacjent odczuwa przewlekły lub nawracający silny zespół bólowy szyi lub karku,

niepoddający się leczeniu fizykoterapii. Tego typu problemy wynikają z ucisku na wrażliwe struktury nerwowe przez przepuklinę krążka miedzykręgowego. Ucisk może wynikać również z postępu zmian zwyrodnieniowych więzadeł lub kostnych w postaci osteofitów.

Przed zabiegiem pacjent poddawany jest niezbędnym badaniom takim, jak badania krwi, RTG klatki piersiowej, EKG, elektrolity itp. W razie potrzeby badania te uzupełniane są o rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową odcinka szyjnego kręgosłupa. Zabieg wykonuje anestezjolog w znieczuleniu ogólnym przy czym zabrania się jedzenia na 6 godzin, a picia na 4 godziny przed operacją.

Poprzez niewielkie nacięcie skórne dociera do przedniej powierzchni kręgosłupa i usuwa problematyczny krążek międzykręgowy (w tym chorobowo zmienione tkanki miękkie) w miejsce którego wstawia się stabilizator międzykręgowy wypełniony materiałem kościotwórczym przyspieszającym proces zrostu kostnego. Czas hospitalizacji trwa około 1-2 dni. Następnego dnia po zabiegu w trakcie zmiany opatrunku usuwany jest dren pozostawiony w celu zapobiegania narastaniu krwiaka pooperacyjnego.

Przy wypisie ze szpitala pacjent otrzymuje odpowiednie zalecenia, receptę na leki przeciwbólowe oraz informacje o datach zmian opatrunku, usunięcia szwów (około 7 dni po zabiegu) i kontroli pooperacyjnej.

W trakcie pierwszego etapu rehabilitacji trwającej około 4 tygodnie istotne jest właściwe poruszanie się nienarażające kręgosłupa na przeciążenia, nagłych ruchów skrętnych czy skłonów. Odradza się też jazdy samochodem jako kierowca przynajmniej przez 6 tygodni po zabiegu. Po tym okresie zaleca się dalszą rehabilitację, dobieraną już indywidualnie w każdym przypadku. Powrót do pełnej funkcjonalności z reguły nie trwa więcej niż 2 miesiące, a w przypadku osoby uprawiającej aktywnie sport 3 miesiące.

Wertebroplastyka wzmacnia uszkodzony trzon kręgowy, jest to dynamicznie rozwijająca się metoda polegająca na przezskórnym podaniu (bez większej ingerencji) cementu kostnego do trzonu kręgowego. Zabieg ten wprowadzony został do medycyny całkiem niedawno, bo w 1984 r. przez francuskiego lekarza Harve Deramonda w trakcie leczenia naczyniaka trzonu kręgowego. Obecnie metoda ta stosowana jest w leczeniu głównie osteoporotycznych złamań trzonów kręgowych, właśnie naczyniaków i nowotworów (np. szpiczaka mnogiego, wpływając hamująco na rozwój procesu nowotworowego.

Nie da się ukryć, że to właśnie osteoporoza najczęściej jest przyczyną złamań kręgosłupa. Osteoporoza mocno zauważalna jest już u osób (zwłaszcza kobiet) po 50-tce, natomiast po 70 roku życia przypadłość ta wzrasta czterokrotnie. By zakwalifikować się do wykonania wertebroplastyki pacjent z podejrzeniem złamania kręgosłupa poddaje się badaniu tomografem komputerowym lub rezonansem magnetycznym, które potwierdzi słuszność wykonania zabiegu. Jednocześnie na podstawie wyniku RM wykluczyć można ewentualne uszkodzenie tylnej ściany trzonu kręgowego, co dyskwalifikuje przeprowadzenia zabiegu.

Zabieg wertebroplastyki przeprowadza się w pracowni radiologii zabiegowej w znieczuleniu miejscowym by mieć bezpośredni kontakt z pacjentem, w ten sposób na bieżąco można kontrolować sytuację. Przy pomocy aparatu RTG lekarz poprzez 2 milimetrowe nacięcie wprowadza precyzyjnie igłę do uszkodzonego lub złamanego trzonu kręgowego, przez którą wprowadza się cement utrzymując go w pozycji stabilnej. W ten sposób zapobiegamy dalszemu niszczeniu uszkodzonego trzonu. Co to jest cement kostny? Jest to mieszanina związków akrylowych, która pod wpływem temperatury ciała tężeje. Wypełnienie jednego kręgu zajmuje około pół godziny., dlatego najczęściej chory jeszcze tego samego dnia może udać się do domu.

Czy mogą występować powikłania po tym zabiegu?

Wertebroplastyka jest zabiegiem stosunkowo bezpiecznym, a lekkie powikłania (ok. 5% przypadków) w postaci niewielkiego przecieku do okolicznych tkanek zdarzają się rzadko. Najbardziej niebezpieczny jest wyciek cementu do kanału kręgowego, który może skutkować porażeniem, jednakże są to bardzo rzadkie przypadki.

Czas oczekiwania na zabieg wertebroplastyki to 3-4 tygodnie. Wykonać go można w ramach NFZ bądź w prywatnych klinikach, w których ceny oscylują od 3.000 zł + cena za implant do nawet kilkunastu tysięcy złotych.

Nukleoplastyka jest prawdziwym przełomem w procesie leczenia dyskopatii szyjnej i lędźwiowej. W chwili obecnej jest najmniej inwazyjnym zabiegiem chirurgicznym pozwalającym skutecznie rozbić tkankę dysku zmniejszając, tym samym ucisk na korzeń nerwowy. Skuteczność zabiegów jest dość wysoka, praktycznie w 80% przypadków dolegliwości ustępują całkowicie od razu lub wycofują się po pewnym czasie – w trakcie terapii rehabilitacyjnej.

Główną zaletą nukleoplastyki jest niższa temperatura zabiegu (40-50°C), która nie powoduje uszkodzenia okolicznych tkanek i związanych z tym powikłań.

Na czym polega zabieg?

Do środka jądra miażdżystego wprowadzana zostaje specjalna elektroda wytwarzająca łuk plazmowy, proces ten określany jest tzw. koblacją (molekularnym rozdzielaniem, usuwaniem lub redukcją tkanki. W naszym przypadku usunięciem fragmentu krążka międzykręgowego). Ta nowoczesna technika chirurgiczna wykorzystuje energię fal elektromagnetycznych, która w środowisku soli fizjologicznej, wytwarza wspomnianą już plazmę o niskiej temperaturze. Plazma rozbija cząsteczki dysku na cząsteczki wody i dwutlenku węgla (odparowanie tkanki jądra galaretowatego). Po tym zabiegu objętość jądra miażdżystego zmniejsza się od 10 do 20%. To wystarczająco dużo by z powodzeniem obniżyć ciśnienie wewnątrzdyskowe umożliwiając tym samym wycofywanie się tkanki jądra z przepukliny w kierunku centralnej części dysku. W okresie od 4-6 tygodni po zabiegu przy odpowiedniej rehabilitacji dochodzi do wygojenia się dysku.

Jeżeli chodzi o kręgosłup lędźwiowy często używa się zabiegu nukleoplastyki DISC FX (połączenia trzech różnych metod), czyli endoskopowego usunięcia dysku, nukleoplastyki koblacyjnej oraz plastyki pierścienia włóknistego.

TAK WYGLĄDA ZABIEG

Kto kwalifikuje się do nukleoplastyki?

Ocenę stanu pacjenta określa się na podstawie badania MRI kręgosłupa. Do operacji zakwalifikować można pacjentów u których nie doszło do przerwania pierścienia włóknistego (z tzw. przepukliną zamkniętą oraz z niewielkimi zmianami zwyrodnieniowymi). Równie istotne jest, by światło kanału kręgowego nie było zbyt zawężone.

Sam zabieg przebiega w znieczuleniu miejscowym i trwa 40-60 minut, a po kilku godzinach pacjent może wrócić do domu. W kolejnych dniach w przypadku odczuwania dyskomfortu w postaci bólu zażyć można niesteroidowe leki przeciwbólowe. Z oceną zabiegu należy się wstrzymać przez pewien czas, bowiem u niektórych osób istotną poprawę odczuwa są już po kilku dniach, a w innych przypadkach po kilku tygodniach. Sam dysk poddany zabiegowi goi się do 6 tygodni.

Subskrybuj: Posty ( Atom )